ช้างบินของแจจ๋า

 

ยะฮู้ววววววววววววววว ห่างหายไปนาน

คราวนี้กลับมาพร้อมเรื่องเล่า ณ แดนไกล

ไกลถึง 2 ประเทศเชียวนะ ...อิอิ...

ถ้าไม่มีคนนี้ก็คงไม่มีเรื่องให้เล่าและคงไม่เดินทาง

 

 

แต่น แต้น แต๊นนนนน

 

 

 

 

"อีมินโฮ"

 

เริ่มต้นจากได้ข่าวว่ามิน จะมีทัวร์งานอีทูดี้ แถบประเทศเพื่อนบ้าน

ไม่รีรอ เช็คข่าว ซื้อบัตรเข้างาน ตั๋วเครื่องบิน และวางแผนก่อนเดินทาง

ทั้งของฝาก ของที่ระลึก ของใช้ตัวเอง สัมภาระเพิ่มเติม จ่ายก่อนเดินทางซะเยอะ

 

และแล้วก็ถึงวันเดินทาง....

23 ต.ค. 09 ถึงสิงคโปร์ 24

เที่ยวบิน TG401 เดินทางสู่ประเทศสิงคโปร์

เหมือนจะดูดี แต่ผู้ร่วมเดินทางขาดไป 1 คน เสียดายจัง

(พี่ปู คราวหน้าไปด้วยกันให้ได้นะพี่)

อาหารบนเครื่องก็ดูดี ตามฐานะ แต่กินเจว่ะค่ะ

กินแต่บะหมี่ อดกินไ่ก่เลย ฮืออออ ไม่ๆๆบาปๆๆๆ

เดินทางแค่ 2 ชั่วโมงก็ถึงละ ยังไม่ทันจะหลับดีเลย

จากนั้นก็รอ ร้อ รอ ขอข้าม มาเข้าเมืองเลยดีกว่า

สิงคโปร์จะดีอย่าง มีรถไฟนั่งเข้าเมืองเลย ชอบๆๆ

เปลี่ยนสถานีบ่อยใช้ได้เลย เหอๆๆๆ แต่ยังไงก็ไม่เท่าเกาหลี

 

หาห้องพัก ยังๆ เช้าเกิน ไม่เปิด โฮฮฮฮฮ เมื่อยแล้ว เหนื่อยแล้ว ง่วงด้วย

angel คือคำตอบสุดท้าย โฮฮฮฮ thank you so much my friend

angel ช่วย บุ้คห้องให้ หาเบอร์โทรให้ จนนั่งแท๊กซี่ไปถึงที่หมาย อาบน้ำ นอน

ตื่นมาก็ต้องมาตะลุยกันต่อ นั่งรถไฟกลับมาที่สนามบินเพื่อมารับมิน แต่...

ช้าไปแล้ว คนเต็มเลย โฮฮฮฮฮฮฮ อยากจะร้องไห้

แต่แค่รู้ว่าเดินทางมาปลอดภัยก็โอเคละ

 

 

รีบไปที่โรงแรม นั่งๆเล่นๆ แป๊บเดียว ก็ได้ให้สัมภาษณ์สื่อท้องถิ่นที่นั่น

กิซซซซซซซซซ ดังแล้วเว้ยยยยยย

 

สัมภาษณ์ในห้องนี้แหละค่า~

 

สักพักมินก็เดินออกมาจากห้องแถลงข่าว น่ารักมากกกกกกกก

กิซซซซซซซซซซซซซซซซ

แล้วก็ช้ำใจอีกรอบ กล้องดันไปตั้งแบบถ่ายน้ำพุไว้ ลืมตั้งกลับ ไม่ติดหน้ามินเลย

ฮือออออออออออออออออ

แล้วเราก็ให้สัมภาษณ์สื่ออีกสำนัก (คนดังก็เงี้ย 555555 ล้อเล่นๆๆ)

 

 

ไปต่อกันที่ St. James Power Station งานมีททททท

วิ้ดวิ้ววววมากกกก เจ้าหน้าที่ดูแลดีทีเดียว คุยด้วยรู้เรื่อง

เพราะคนสิงคโปร์พูดอังกฤษได้หมด กร๊ากกกกกกกกกก

รอไม่นานก็ได้เข้างาน แต่ไม่ได้ดูเวลาเลยว่าเข้ากี่โมง

เข้าไปก็รออีกสักพัก ได้ลองกล้อง นั่นนี่ไป

แต่งหน้าโชว์อีก พิธีกรโม้อีก กว่าจะได้เจอหน้าหล่อ รอจนเหงือกแห้ง

แต่ก็ไม่ผิดหวัง เพราะมินหล่อมากกกกกกกกกกกก

น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก

(แจจ๋า เค้าขอโทษนะตัว ที่เค้าแอบนอกใจ เค้าไปหาตัว 2 ครั้งแล้ว

ครั้งนี้เค้าขอออออออออออออออออออออ)

สาดรูปเลยดีก่า

 

 

 

 

 

ปิดท้ายด้วยรูปนี้ รักมากกกกกกกกกกก แต่เบลอ กร๊ากกกกกกกกกกก

 

ตอนที่ขึ้นไปเซ็น เซตเรา 4-5 คน สุดท้ายเลย สม! เลยไม่ได้เสื้อกัน ฮืออออ

สงสารตัวเองจริงๆ อดได้เสื้อเลย แต่ได้คุยกับมิน นานมากกกกกกกกกกกก

 

ที่ได้ดูของคนอื่น คนแรก ก็พี่เหมียว คนนี้นานได้อีก โดนการ์ดให้ออกก็ไม่ยอม

คุยๆๆ มินก็ฟังๆๆๆๆ คุยกันเหมือนรู้เรื่อง 555555

 

คนต่อมาคือแอม คนนี้ก็สร้างเซอร์ไพส์ เซ็นบนเสื้อ มินก็น่ารักมาก จับไม่ถนัด

ก็เรียกออนนี่ให้ช่วยจับ นุ่นก็ช่วยดึงอีกข้างนึงด้วย

 

พอมาถึงคิวนุ่น เอาล่ะสิ การ์ดดึงรูปออกเลย ไม่ๆๆ ให้เลือกแค่อันเดียว

นุ่นก็บอกเซ็นแฟ้มค่ะ แต่รูปนี่ just show him!

ให้มินเซ็นชื่อภาษาไทยมินก็จับหมุนสมุดใหญ่ หมุนอยู่นั่นแแหละ 

เราเลยจับหันทางให้ น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกก

แล้วก็คุยกับมินเรื่องรูป มินก็มอง แล้วก็คุ้นๆ พูดว่า ฮวาๆๆๆ

นุ่นก็บอกหัวหิน มินก็อืมมๆๆๆ หัวหิน

แล้วก็ถามนุ่นว่า you go? นุ่นก็บอก yes

มินก็ ออออออ นุ่นก็บอกว่า director give me

มินก็อืมมมมมมมม เอ้ยยย เล่าข้ามมมมมมม

ตอนที่เอาชื่อให้มินเซ็นอ่ะ จ้องหน้ามินตลอด เลยบอกว่า

my omma chonggggg mal cho wa hae (แม่ฉันชอบคุณมากกกกกก)

มินก็ขำกร๊ากกกกกก ออกมาเลย แบบหัวเราะอ้าปากเลยอ่ะ ไม่ใช่ยิ้ม หึหึ

อ้ายยยยน่าร้ากกกกกกกกกกก ต่อๆๆๆๆ

พอให้ดูีรูปอะไรกันไป การ์ดก็ดึงออก แต่พอรับแฟ้มมา มินเขียนแค่ น 2 ตัว

นุ่นก็บอกว่า มีสระอุกับไม้เอกด้วย การ์ด็ดึงออก

นุ่นก็บอก please please please

ออนนี่ก็ให้ ok ok มินก็จับสมุดหมุนๆอีก นุ่นก็จับให้ใหม่

แล้วก็ขีดให้ดูว่ามีไม้เอก ขีดลง มินก็ขีดตาม

นุ่นก็ขีดลงมาเป็นสระอุ ตอนนั้นคิดแค่ว่า ขีดตรงๆลงมาขีดเดียวก็อ่านออกแล้วเว้ย

แต่มินไม่ยอม มินดูแล้วก็เขียนหัวให้ด้วย เหมือนในสมุดที่นุ่นเขียนเล้ยยยย

อ้ากกกกกกกกก เสร็จแล้วก็จับมือกัน ของก็พะรุงพะรัง วางบนโต๊ะก่อน

แล้วก็จับมือ 2 มือประสานนน แต่มือมินใหญ่มาก นิ้วนุ่นสองนิ้ว เข้าร่องมินนื้วเดียวอ่ะ

ตอนนั้นก็คิดในใจว่ามือไม่ตรงกัน แต่มินยิ้มหวานนนนนนนนนนนนน

เลย เลยตามเลย แล้วก็ปล่อย มาหอบข้าวของ พี่การ์ดก็เชิญลงเลย

เลยไม่ได้ดูของพี่เป้ คนสุดท้าย

 

พอลงมาก็มาเจอสื่อคนเดิมอีก เค้าตามมาสัมภาษณ์ต่อ เลยคุยกันอีก ทีนี้คุยยาว

มินก็แจกลายเซ็นเสร็จ มีบ๊ายบาย แยกย้ายกันกลับ

พอจะออกนี่แหละ ถึงได้สติว่าเราไม่ได้เสื้อ กร๊ากกกก

ความรู้สึกช้าได้อีก แต่ก็มิเป็นไร เพราะคุยนานจนคุ้ม คำที่เตรียมมาก็พูดจนหมด

แถมได้คุยมากกว่าที่คิดด้วย

มินเป็นกันเอง น่ารักมากกกกกกก ไม่ใช่กูจุนพโยเลย

 

ออกมาข้างนอก มีสื่อจากอินโดมาขอสัมภาษณ์อีก ถ่ายรูปอะไรกันไป

พอจะไปหาไรกิน ตัดสินใจยืมโทรศัพท์เพื่อนโทรหา Angel

ชีบ่นใหญ่ทำไมเพิ่งโทรมาาาาาา กำลังตามไปร้านอาหารจะไปไหม

มีหรือ ไปสิคะ 55555 ที่ร้านอาหารนี่ก็ที่สุดอีกครั้ง

รอจนได้เจอ อิอิ มินน่ารักกกกกกกกกกกก

jin ได้จับมือด้วยยยยยยยยยยยย

แล้วก็ตามไปเรื่อยๆ มินไป singapore fly

เรียกว่าไรไม่รู้อ่ะ แต่ไม่ยอมลง ว้ากกกกก อดเลย

แล้วก็กลับโรงแรมเฉยเลย แต่เพราะมินนะ ทำให้เราได้ผ่าน ออชาร์ดโรด

เห็นกระเช้าชัดๆ ชมเมืองสิงคโปร์ยามค่ำคืนด้วย

พอส่งมินเข้าโรงแรมก็ได้เวลาอาหารมื้อแรกของวัน

คนสิงคโปร์กินเปรี้ยวอ่ะ ทุกอย่างเปรี้ยวหมดเลย ไม่ไหวๆๆ

แถมให้เยอะด้วย เหมือนที่เกาหลีเลย กินไม่หมดอ่ะ เสียดายยยย

 

กลับมาพักที่ห้อง แล้วก็ไปตะลุยสิงโตกันต่อที่เบริน่า???

จำชื่อไม่ได้ ที่มินไปแล้วไม่ลงอะแหละ

จินบอกว่า เค้าแข่ง F1 รอบๆนี่ด้วย ข้ามแม่น้ำอ่ะ

กว่าจะได้กลับมานอนก็ตี1ได้ โอ้วววว หลับเป็นตายเลยฮะ

 

 

 

25 ต.ต.09 ตื่นแต่เช้า...ออกเดินทางสู่มาเลเซียยยยย

ทริปนี้เป็นทริป ทรหด อดทน มากๆ เดินทางทุกวัน เช้าด้วย โอ้วววว

คราวนี้มาอย่างโลโซ แต่สนามบินอินเตอร์กร๊ากกกก

ต้องขอบคุณ angel อีกแ้ล้ว ที่ช่วยหาข้อมูลอันแม่นยำให้

คราวนี้นั่งแค่เจทสตาร์ นะคะ 3K โลดดดด ที่นั่งโอเคแหละ

มิใช่ฝันร้าย แต่ landing ที นึกว่าเครื่องตก กร๊ากกกกกกก

นั่งรอ นอนรอ หาของกินในเกท โดนอีตำรวจบ้าหรอกอีก เลววววว

กรูวิ่งแทบตายนึกว่ามารอผิดเกท ดีนะที่ประชาสัมพันธ์ใจดีแล้วก็ยืนยัน ชัวร์ๆๆๆ

 

เกทที่มินจะลง C11

 

วิ่งกลับมาทัน ทีมงานอีทูดี้เตรียมพร้อม มียิ้มให้อีกนะ

หน้าตรูบ่งบอกเลยเหรอว่ามารอดารา 5555

พี่เค้าคงบอก ก็เล่นถือกล้องซะขนาดน้านนนน

 

 

รอจนผู้โดยสารลงจากเครื่องหมด พระเอกของเราก็ย่างกรายลงมาได้ซักที

แต่แล้วเหมือนฟ้าผ่า ทีมงานอีทูดี้ สั่ง ห้ามถ่ายรูป เข้าใกล้ได้แต่ห้ามถ่ายรูป

ตายแล้ว ตรูจะทำเยี่ยงไรกับชีวิต พี่เป้เลยบอก เดินนำไปไกลๆ แล้วถ่าย

แต่ แต่ เค้าก็อยากเดินกับมินนะ เลยถ่ายแชะเดียว แล้วมาเดินข้างมินเลย 5555

ที่ฮาไปกว่านั้น ทีมงานอีทูดี้พามินเดินอ้อมวงเวียน

จริงๆมันก็ไม่ใช่วงเวียนหรอก แต่มันเป็นjunction ในสนามบินที่แยกเกทออกเป็น 4 ขา

จริงๆถ้าจากเกทที่มินลงจากเครื่องบิน เดินไปทางขวาจะถึงรถไฟนั่งต่อไป immegration ได้ทันที

แต่อีคนจากอีทูดี้ พาเดินไปทางซ้าย นุ่นกับพี่เป้ ก็บอกเค้า ทำไมไม่ไปทางนี้ๆๆ ถึงเลยๆๆ

แต่พี่เป้คิดว่า มันเป็นแผนโชว์ตัว กร๊ากกกก เดี๋ยวคนไม่เห็น ทีนี้คนในสนามบินเลยได้เห็นเลย

ป่านนี้เค้าจะรู้รึยังว่าเดินอ้อม วนที่เดิม กร๊ากกกกกกกกกกก

ขำกันกะพี่เป้ 2 คน จนทีมงานหันมามองอีสองคนนี่ขำอะไร

รอรถไฟ พอมินเข้าปุ๊บ นู๋นุ่นก็กระโดดเข้าไปปั๊บ แต่พี่ฮันเดินมานั่งบัง ฮึ

แต่มินไม่ทำให้ผิดหวัง พอรถไฟแล่นออกจากตัวอาคาร

มินชะโงกหัวออกมามองคงตื่นตาตื่นใจล่ะซี่

อิอิ บ้านตัวไม่มีแยกอาคารแบบนี้ใช่ไหมล่ะ 55555

พอรถไฟจอด กะเหรี่ยงก็รีบเดินๆๆๆ เดินเคียงข้างไปเรื่อยๆ แต่ๆๆๆ

มินไปช่องทางพิเศษ เอาแล้วสิ ไฟท์ลงด้วย ตม ของต่างชาติ คนตรึมเลย กำเวร

มินโฮเราคงต้องแยกกันตรงนี้แล้วววว มินออกไปแล้ว แถวที่ต่อยังไม่ขยับเลย

 

 

แต่ได้เม้ากับคนไทยที่นั่งมาไฟท์เดียวกับมิน พี่เค้าไม่รู้ว่ามินเป็นดารา

เข้ามาคุยใหญ่เลย ตลกดี สงสัยถ้ารู้นี่คงไปถ่ายรูปละ 55555

ออกมาก็อับจนหนทาง ไปต่อแท๊กซี่ก็ไม่รู้ว่าต้องซื้อบัตร

เค้าไม่รู้อ่ะ ตอนนั้นเค้าไม่ได้ซื้อ เค้านั่งเลย

มาต่อแถวใหม่ กว่าจะได้เข้าเมือง หลับไป 3 ตื่น

บอกแล้วว่าสนามบินมันอยู่นอกโลกกกกก

 

 

มาถึงห้าง sungi wang plaza ได้ ต้องไปต่อแถวซื้อของอีทูดี้ 20 ริงกิต

เอาโปสเตอร์เพื่อไปต่อแถวรับลายเซ็น

แต่พอมาถึงเวที โอ้วววว นี่หรือคน หรอกให้ตรูซื้อทำไมฟะ

ตรูได้มาจากสิงพอละ ตรูไม่อยากได้

นึกว่ามีจลาจลย่อมๆ วุ่นวายไปหมด คนแน่น เบียดเสียด

แล้วเป็นไรไม่รู้ มีแต่คนมาพูดจีนใส่ ทำหน้ามึนใส่ก็ยังถาม r u chinese?

หน้าตรูเหมือนคนจีนมากเลยเหรอ คนเดียวยังไม่เท่าไร นี่ทุกคนที่ผ่านไปผ่านมาเลย

ที่สิงก็มีถาม กำเวร หรือตรูเป็นคนจีนเนี่ย ตรูแค่ลูกเสี้ยวเฟ้ย อัีปปาตรูนู่นนน ลูกครึ่ง

ได้คุยกับออนนี่ให้ยกเลิกเถอะ ไม่ปลอดภัย ออนนี่เหมือนฟังแต่ยกเลิกไม่ได้

เพราะโอป้ากะลังเครียดทีมงานก็ยืนยันว่าะใช้ 6 คน ประกบ

นี่ขนาดยืนห่างๆ ได้ยินเค้าหมด 5555

และแล้วมินก็มา ประกบได้ก็เท่าันั้น คนมาเล ต่างจากจีนซะที่ไหน เบียดเข้าไปเถอะ

มินไม่แบนให้รู้ไป อารมณ์เสีย สงสารมินว่ะ เจ็บ ชิ_หา_ เลยมั้ง

แถมขึ้นมาบนเวทีต้องมายิ้มอีก กำเวร น่าสงสารสุดๆ

แต่แจกลายเซนนี่ ไม่ถึง 50 คน แหงๆ แป๊บเดียว ไม่ถึง 20 นาที

แถมยืนดูตอนเซ็น ไม่มีพูดคุย ไม่มีทักทาย เซ็น เลื่อนออก เซ็น เลื่อนออก

มีแต่ลายเซ็น ไม่มีชื่อ ไม่มีคำอวยพร เหอๆๆๆๆ ตรูไม่น่ามาเลย แว้กกกกกก

แล้วทีมงานก็เอามินไปเก็บ ต้องใช้คำนี้จริงๆ

เพราะทีมงานพาไปขึ้นรถ แล้วทีมงานก็กลับเข้ามาประชุมหลังเวทีกันหมดเลย

เครียดๆๆๆ สงสัยมินจะเจ็บอ่ะ โฮฮฮฮ ไม่อยากจิคิดเลย

 

 

ดอกไม้ที่เอาไปจากเมืองไทยไปให้มิน กร๊ากกกกกกก

 

 

 

หลังจากนั้นก็ชมเมืองกัวลากัน นุ่นตั้งใจจะไปโรงแรม regent

ไประลึกความหลังกะแจจ๋า (จริงๆต้องบอกว่า ชีวอน กร๊ากกกก)

แต่นุ่นไม่รู้ว่าโรงแรมมันไม่อยู่แล้ววววววว

แท๊กซี่นึกว่าไป legend ซึ่งไกลมาก นุ่นก็แปลกใจตั้งแต่เค้าบอกว่าไกลแล้ว

เพราะจำได้ว่ามันในเมืองนะ ทำไมขับออกนอกเมืองอีก

พอมาถึง ก็บอกว่า ไม่ใช่ regent regent เค้าก็พากลับมาที่เดิม

ทั้งโทรถามเพื่อน ลงไปถามแท๊กซี่ได้ความว่า เปลี่ยนชื่อไปแล้ว

แล้วมันก็คือที่ที่นุ่นเรียกรถกันขึ้นไปน่ะแหละ ละแวกเดียวกัน กร๊ากกกกกกกกก

แต่ได้ชม kl tower pretonas twin tower นะ 55555 ถ้าไม่มาก็ไม่ได้เห็นหรอก

แก้ตัวสุดฤทธิ์ รู้สึกผิดยังไงไม่รู้

เหอๆๆๆ เค้าขอโต๊ดนะคร้าบบบ พี่เป้ แอมมมมม

 

ได้กลับมาเดิน star hill gallery ที่ที่เราเจอชีวอนและเหล่าลิงครั้งแรก 

ครั้งแรกที่จำเอสเจได้ครบ 13 คน

แต่ร้านไอติมที่เคยนั่งรอแจจ๋าไม่อยู่แล้ว

ร้านที่เป็นโดมแบบอินเดียยังอยู่เหมือนเดิม

ส่วนตึกก็เปลี่ยนแปลงไปมาก ก่อสร้างไรไม่รู้เต็มเลย

อย่างว่า 3 ปีมาแล้วอ่า แจจ๋าาาาาาาาาา

 

 

เกิดเรื่องระทึกที่มาเลด้วย หลังจากหาไรกินกันเสร็จก็จะกลับไปที่สนามบินเลย

พอมาถามแท๊กซี่ โดนโก่งราคา พอดีถามกะคันที่นั่งเมื่อกี้ไว้แล้วว่า นั่งไปสนามบินเท่าไร

พอมันแพงก็ไม่เอา มันก็ตื๊อๆๆๆ เราก็จะโทรศัพท์ มันก็จะให้ใช้เครื่องมัน

one ringgit one ringgit เราก็บอก no no no มันก็ไม่ฟัง

จะให้ขึ้นรถ เราก็ไม่เอา ก็พากันเดินมาหาคันใหม่

อีนี่ก็เดินตาม เรียกให้ไป เราก็  no no no

พอเริ่มเดินเร็วขึ้น คาวนี้มันดึงกระเป๋า เลย เราก็เรียกพี่เป้ วิ่งงงงงงงงงง

พอหาแท๊กซี่ใหม่ได้ ที่ราคาเท่ากับคันที่ถามไว้ รีบขึ้นเลย

น่ากลัวมากกกกกก

 

 

ประสบการณ์ครั้งที่ 2 นอนสนามบิน กร๊ากกก คราวที่แล้วก็แบบนี้เลย

สนามบิน KLIA ค่อนข้างปลอดภัยทีเดียว สะดวกสบายด้วย

แต่อาซ้อจากไหนไม่รู้ เห็นคนนอนอยู่มาพูดตะโกนอยู่ได้ นั่งใกล้กันยังจะตะโกนเพื่อ

 

ตอนเช้าหลังจากช่วยแอมติดต่อ เราก็ต้องรีบไปเชคอินกลับสิงคโปร์ เกือบไม่ทันแน่ะ

จวนเจียนเวลามากๆ รีบเดินๆๆๆ นั่งรถไฟก็คิดถึงมิน งือออออออออ

ลาก่อนมินโฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

 

ตม มาเลย์น่ารักมากกกก พอยื่นพาสปอร์ตคืนให้ เค้าพูดว่า "สวัสดีค่าาาา"

ผู้ชายมีหนวดด้วยนะ น่ารักดี 555 สิ่งดีที่สุดในการมา มาเล ครั้งนี้เลยมั้ง

 

แต่ที่สิงคโปร์ น่ากลัวทุกคน เราเชคอินออกมาเพื่อนเชคไปขึ้นการบินไทยกลับไทย

มันก็ถามยิบเลย แล้วมันก็เขียนให้ว่า transit ตอนแรกนึกว่า transit คือรออยู่ในเกทเท่านั้น

ความรู้ใหม่เว้ยยยย 55555 พอออกมาก็เช็คอินการบินไทยเข้าไปใหม่

คราวนี้โหลดกระเป๋ากลับเลย หนักมากกกกกก

แล้วก็มากินหมี่สยามกัน ชื่อก็บอกว่าหมี่สยาม

555 คิดถึงบ้านเลยทีเดียว

ของฝาก ไม่มี เพราะ made in thailand ทั้งนั้น ของแพงมากกก

อ้อ รองเท้าที่มาเล คู่ละ 10 ริงกิต 100 บาท

บ้านเรา 49 บาท ยังว่าแพง แบบเดียวกันเด๊ะๆ

 

จากนั้นก็ขึ้นเครื่อง TG404 เดินทางกลับประเทศไทย

เครื่องยังไม่ทันออกเลย นู๋นุ่นหลับไปแล้ววววววว

เดินทางกลับถึงประเทศไทยอย่างปลอดภัย เครื่องดีเลย์ไปหน่อย มิมีปัญหา

ทริปหน้า จะเป็นที่ไหน กับใคร ได้ข่าวอยากไปเซินเจิ้น ไม่ใช่แระ 

ทำงานใช้หนี้ก่อน ตั้งแต่กลับมา มิได้พักเลย 555

เจอกันเมื่อ(ผู้ชาย)ต้องการ กร๊ากกกกกก

 

----------------------------------------

แวะไปลอยกระทงมา 

ปีที่แล้ว สำเร็จดังหวัง จริงๆลืมไปแล้วว่าเขียนว่าไร

พอลอยปีนี้เค้ามีบอกของปีที่แล้ว ตกใจ ที่มันเป็นจริง ฮ่าๆๆๆ

เลยขออีก ขอให้สำเร็จเหมือนปีที่แล้ว อิอิ

แถมปีนี้ลอยสระเคอิโงะด้วย ญี่ปุ่นใกล้ๆกัน กร๊ากกกก

 

/////////////////

ไปค้นของปีที่แล้วเจอละ เซฟลิงค์ไว้

จะไม่สำเร็จได้ไง เพราะนุ่นได้ไปหาคิมแจที่เกาหลีเดือนกุมภา

ใครจะรู้ล่วงหน้าขนาดนั้น อิอิ