ช้างบินของแจจ๋า

มาต่อกันที่ ภาค2 หลังจากทิ้งภาค1 ไป 2 วัน

ติดภารกิจนิดหน่อยเลยไม่ได้ใช้คอม

ขอขายของก่อนนะ

ขายผ้าขนหนูทงบังชินกิ สีชมพู

official goods จากคอนโอ 

ที่ทงบังเป็นคนออกแบบ 

เหลือ 1 ผืน ค่า

ใครสนใจติดต่อมาได้เลยนะคะ

ไม่อยากจะบอกว่า ...กลับมาวันศุกร์ใช่ปะ วันเสาร์น็อกไปเลยฮะ หลับทั้งวันเลยอ่า

ยังเนือยๆ มึนๆ จะบอกว่าปรับตัวไม่ทันหรือจะไงดี

จากร้อนจัดไปหนาวจัด กลับมาที่ร้อนจัดอีก มึนเลยอ่ะ

(ผ่านมาอาทิตย์นึงละ กว่าจะเขียนเสร็จ จริงๆใช้เวลาเขียน แค่ 3 วันเองมั้ง แต่ขี้เกียจบวกกับติดเอฟโฟร์ เหอๆๆๆ)

มาเข้าเรื่องของเรากันต่อดีกว่า...

ไม่ได้จดเลยว่าไปไหน อะไร ที่ไหนบ้าง เลยลืมอ่ะ จำได้คร่าวๆ อาจจะลำดับไม่ค่อยถูกเท่าไร ต้องรอ 2 เจ้มาอัพก่อน ค่อยกลับมาแก้ใหม่นะจ๊ะ

เอนทรี่นี้จึงเป็นเหมือนไดอารี่ บันทึกการเดินทางของนุ่นด้วย ใครใคร่อ่าน....อ่าน ใครมิใคร่อ่านก็....ปิดนะคะ

รูปเยอะ (รึป่าว? บลอกแตกกันเลยทีเดียว ขอโทษด้วยนะคะ ทำรูปมาแล้วอ่า)

การไปเกาหลีครั้งนี้ลงทุนเอากล้องตัวใหญ่ตัวใหม่ล่าสุดไปเลย แต่ดูจากภาพ ฝีมือน่าจะแค่คอมแพก อร๊างงงงงงงง

วันแรกของการเที่ยว

ตื่นบ่าย 2 แน่ะ เพราะ 3วันคอนแทบป่วย ไม่ได้หลับไม่ได้นอน ไม่ได้กินด้วย

ที่สำคัญก็คือคืนก่อนนี่แหละ ที่ไปนอนหน้าโอลิมปิกปาร์ค แถมดูคอนบัตรยืน วิ่งตลอดเวลา แล้วไปโมเม้นกะเทพต่ออีก ดึกเอาการอยู่

โอเคบ่าย 2 แล้ว อาบน้ำกันแล้วเลือกที่จะไปใกล้ๆเพราะไปไหนไม่ได้แล้ว เลยไปเดินเมียงดงกัน

จะเรียกได้ว่า ทริปนี้มีแต่ช้อปกับช้อปก็ว่าได้ ไปที่แรกคือเครื่องสำอาง เอทึดึ (อีทูดี้) สกินพูดึ (สกินฟู้ด)

อลังการงานพรีเซนเตอร์มาก ขอบอก เดินไปที่ไหนก็เจอแต่โฆษณาสินค้าดารา ทั้ง ชายนี่ 2PM บิ๊กแบง วันเดอร์เกิลส์ โซนอชิแด ที่สำคัญ อยู่ติดๆกันเลย จะเข้าทีต้องมองซ้ายมองขวา เดินมันทุกร้านอะแหละจริงๆแล้ว 5555 ดูอย่างเดียวนะ ไม่ได้ซื้อ ราคาไม่ใช่ยอย พอๆกะบ้านเราอะแหละ สนใจรองเท้าบิ๊กแบงนะ แต่คู่ใหญ่ไปไหน ราคาก็ เหอๆๆๆๆ เก็บเงินไว้ก่อนนะ จียงง่า รอเค้ารวยก่อนนะ

ร้านชายนี่กะร้าน 2PM มีแค่สกินพูดึกะอีกร้านคั่นเองอ่า

แวะกินอาหารต้องห้าม ใครที่คิดจะไปเกาหลี แนะนำเลยว่าอย่าไปกินเด็ดขาด

เค้ามีแต่แนะนำของน่ากิน อีนี่แนะนำของไม่น่ากิน

คือ กินมาแล้ว มันไม่ไหวเลย (ดีอย่างเดียวคือน้ำซุป) เลยไม่อยากให้ใครเจอเหมือนกัน

แต่ถ้าใครอยากลองว่ามันไม่ดีตรงไหน ก็ตามสบาย เป็นไงมาเล่าให้ฟังบ้างก็ได้นะ

หาได้ทั่วไปตามเกาหลี เหอๆๆๆ มันคือ "ชุงมูคิมพับ" เป็นข้าวปั้นห่อสาหร่ายมาพร้อมกับผัดพริก น่าจะเป็นต๊อกอ่ะ มีปลาหมึกด้วย

เหมือนจะเป็นบุฟเฟต์ เพราะเค้าเหมาหัว คนละ 5000 วอน แอบแพง แต่เติมได้จนอิ่ม

(แต่มันไม่ได้เติม เพราะแค่ที่ให้มาก็กินไม่ลงแล้ว แถมให้มาเยอะด้วย)

จริงๆมันก็กินได้นะ แต่มาเกาหลีทั้งที อยากกินอะไรที่มันอร่อยๆน่ะ ว่ามั้ย

เอาเป็นว่าใครสนใจก็เชิญตามอัธยาศัยเลยจ้า

ไม่ได้ถ่ายรูปตอนมาเสิร์ฟ มีแต่ตอนที่กินไปแล้ว แล้วกินไม่หมด เหอๆๆๆ

วันนี้เลยได้หยุดกันแค่ที่เมียงดง แล้วก็กลับที่พักกันเลย

วันที่ 2 ---24th Feb

วันนี้ตื่นสบายๆ ตารางของเราคือ ไป Every sing > SM > pizza ร้านป๊า > กลับมาเจอออนนี่ ที่เมียงดง

ออกเดินทางไป Every sing ร้านขายของศิลปินSMนั่นเอง

จุดประสงค์คือต้องการไปซื้อของหน้าคอน ที่เราๆอกหักกันมา

เพราะไม่ได้ซื้อกันเลย ต้องต่อแถวซื้อบัตรคอนกันนั่นเอง

หายากไหม จริงๆก็ไม่ยาก แต่เราไปผิดซอย 5555 เลยเดินวนกัน 1 รอบถ้วน

แต่ด้วยสายตาอันกว้างไกล มองเห็นร้านขายของกีฬา (ยี่ห้อยังจำไม่ได้เล้ย คิดดู๊) อดิดาส หรือไนกี้ หรือรีบอก หรือคอนเวิส พอเหอะ หมดทุกยี่ห้อกันพอดี 5555 นั่นแหละ เค้าเลยเจอ Every Sing

หน้าร้านใหญ่ไปไหม (ประชด)

ไปเล่นหยอดไข่แสตมป์กันนานมาก แสตมป์จากหน้าคอนอ่ะ แต่อันนี้เป็นใส่ในไข่แล้วหยอดเอา อันละ 2000 วอน หาแลกเหรียญจนออนนี่ประจำร้าน ปวดใจ เรียกออนนี่ๆๆ ตลอดเวลา เหอๆๆๆ เค้าขอโทษนะออนนี่

สรุปของหน้าคอนก็ไม่ได้ซื้อ เพราะหมดทุกอย่าง เหลือแต่คุกกี้ ซึ่งเอาแก้วไม่ได้ บาร์เปิดบ่าย 2 แต่นี่เพิ่งเที่ยง เหอๆๆๆ เค้าตัดใจแล้วจริงๆกะของหน้าคอน อยากได้ก็อยาก เอาไว้ครั้งหน้านะ หรือคอนที่ไทยจะมี ฮือออออออ 

ลายเซ็นต์แจจ๋าที่ every sing

ออกจาก Every Sing เดินไป SM Building (แหล่งผลิตผู้ชายหน้าตาดี ยืมคำพี่แนนมาใช้ อิอิ) เจอกลุ่มแฟนคลับ(ของใครไม่รู้) นั่งรอกันเต็มเลย แต่เราก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเค้ารอใคร ศิลปินเข้าไปแล้วหรือรอออกก็ไม่รู้อีก เดินดูรอบๆตึก แล้วก็กลับกัน เพราะเป้าหมายต่อไปที่ต้องทำให้ได้ คือไปหาป๊า

ตึก SM ที่เราอยากไปนักหนา

นั่งรถแท็กซี่กลับมาที่สถานีรถไฟ เพื่อนั่งไปหาป๊ากัน ประหนึ่งว่าออกนอกเมืองกันเลยทีเดียว หลับไป 3 ตื่น จะว่าไกลก็ไกล แต่รถไฟมันไปถึงได้ เลยเหมือนมันสามารถอ่ะ พอลงรถไฟ ได้ตกใจอีกครั้ง เพราะได้เจอเพื่อนๆพี่คนไทยที่รู้จักกัน ไปกินเวลาเดียวกันอีก เลยเดินไปด้วยกันหมดเลย เดินไกลอยู่นะ กว่าจะมาถึงร้านป๊า เหมือนเดินสยามบ้านเรายังไงไม่รู้ หรือว่าใกล้โรงเรียน เห็นมีนักเรียนเยอะ แต่ได้ข่าวว่า วันแรกที่มาถึง มีพิธีจบการศึกษากันอยู่นะ (ซึงกีโอปป้า ก็รับปริญญา ไม่แน่ใจว่า ตรีหรือโท เห็นในข่าวง่ะ)

เดินมาเรื่อยก็เจอร้านป๊า เดินขึ้นไปชั้น 2 ก็ต้องตะลึง เพราะคนเยอะมาก ป๊าบอกช่วงคอน คนเยอะ เหนื่อยมาก 555 แต่ป๊ารับทรัพย์อื้ออ่ะ พอรู้ว่าเราเป็นคนไทยกัน ป๊าก็สวัสดีครับ ขอบคุณครับ ตลอดอ่ะ น่ารักดี

พิซซ่าป๊าน่ากินทั้งนั้นเลย  แต่ที่ชอบคือ กราติน โฮฮฮฮฮ อร่อยมากมาย ถ้าไปเกาหลีอีก จะไปกินให้ได้ ไม่รู้ว่าหิวกันรึป่าว แต่มันอร่อยจริงๆนะ แล้วร้านป๊าก็คืออาหารมื้อที่ 2 ของการมาเกาหลี คิดดูอยู่มา 5 วัน แต่เป็นมื้อที่ 2 อนาถได้อีก 5555 แต่พิซซ่ามากินไม่หมด จริงๆนั่งโต๊ะเรา 4 คน แบ่งคนละ 2 ชิ้น กินไปแค่ 1 ชิ้น ไอนุ่นก็ขอบายแล้วอ่า ไม่ไหว ยัดไม่เข้าแล้ว เหอๆๆๆ  อยู่ร้านป๊ากันนานได้ใจ ก่อนลาก็ถ่ายรูปแจกลายเซ็นกันไปจับมือ กอดกัน โฮฮฮฮฮฮ คิดถึงป๊า(แต่จะดีกว่านี้ถ้าเป็นป๊าแจ อิอิ)

ป๊าแจกลายเซ็นต์ ให้เขียนชื่อเกาหลีด้วย หุหุหุ

พอลาป๊าเราก็มาขึ้นรถไฟกันเหมือนเดิม แต่คณะเรากลับไปเมียงดง คณะพี่ๆไปโคแอกซ์มอลล์กัน (ซึ่งเราจะได้ไปในวันต่อไป)

มาถึงเมียงดง ใกล้มืดแล้ว ไปซื้อของนิดหน่อย แล้วก็รอออนนี่เลิกงานมาหา กว่าออนนี่จะมา ไอนุ่นโดนบุหรี่ลมหัวจนเหม็นเลย อากาศหนาวๆ หายใจก็ไม่ค่อยจะออกอยู่แล้ว เจอควันบุหรี่อีก แทบสำลัก ออกมาเป็นเขม่า เหอๆๆๆ (เว่อได้อีก)

พอออนนี่มา เรื่องที่ไม่พลาดก็คือของกิน ออนนี่พาไปกิน อาหารเกาหลีแบบหม้อต้อมกระดูกหมู เรียกว่า คัมจาทัง (รึป่าว ไม่แน่ใจอีกแล้ว จำไรได้บ้างเนี่ยยยยย) ออนนี่ บอกว่า เผ็ดนะ กินได้รึป่าว ก็หวั่นๆนิดนึง เพราะไม่อยากกินเผ็ดมาก แต่อยากลองอาหารเกาหลีแท้ๆ ก็เลย ตอบไปว่า ได้ค่ะ

อาหารมาพร้อมกับชามเปล่า 2 ใบ เราก็งงมาใส่ไรว้า แอบมองโต๊ะข้างๆ อ่อ เอามาใส่กระดูก แถมกระดูกที่เห็น ไม่ใช่กระดูกอันเล็กๆ กระดูกอันเท่าแขน ครับพี่น้อง สงสัย เอาหมูมาทั้งขา เหมือนสุกี้บ้านเรา แค่รสชาติเป็นอาหารเกาหลีอ่ะ เพราะมีใส่เนื้อ วุ้นเส้น ผักรวมๆ แล้วก็ต้มๆ จนเดือด ค่อยกินได้ อร่อยดีใช้ได้เลย แต่ไปไม่ถูกแล้วอ่ะ ออนนี่พาเดินจนงง เลี้ยวซอยไหนเป็นซอยไหนก็ไม่รู้

ระหว่างทางที่เดินมาร้านอาหาร เล็งร้านโคโลไนซ์ไว้ ว่าจะกลับมาดู (ต้องคอยติดตามว่าผลต่อไปเป็นยังไง ฮาได้อีก) 

พอมื้อหนักเสร็จ เราก็ไปต่อไอติมยาวๆกัน พี่แนนเล็งไว้นานมาก ว่าว้อนมากมาย แต่หาไม่เจอกัน ออนนี่เลยจัดการพาไปกินซะ ที่ป้ายบอกว่า สูง 30 เซน แต่โคนหมด เค้าเลยเอาใส่ถ้วยให้ เราก็โอเคอยากกินไอติมยาวๆ แต่พอเอาเข้าจริง มันสูงเท่าไอติมบ้านเรานี่แหละ เราก็แย้ง ไหนว่า ซัมชิบ พี่แกก็บอกว่า ฐานถ้วยมันใหญ่ เราก็ มันก็เหมือนโคนอ่ะแหละ เหอๆๆๆๆ สรุป ไม่ได้กินไอติมยาวดังที่หวังเลย อ้อ สนนราคาแค่ 1000 วอนเอง อากาศหนาวๆ กินไอติม เจริญมากกกก แต่ได้อารมณ์ดีนะ

เดินกินไอติมไปเรื่อย ออนนี่ก็พาไปซิตี้ฮอลล์ ออนนี่บอกว่า เดินไปได้ ทั้งๆที่พวกเราก็อยากไป แต่คิดกันว่ามันคงไกลอยู่ (อยากตามรอยทงบังกันให้เต็มที่ 5555)

ออนนี่พาเดินลอดใต้รถไฟ ไปโผล่อีกด้าน แล้วก็ เจอๆๆๆๆ ลอตเต้ ดิวตี้ฟรี กรี๊ดกันพอได้อารมณ์ ไอเราก็ไปยืน อันยอง อยู่ริมถนน เผื่อรูปมันจะขยับบายบายตาม (อีนี่บ้าละ 555)

เดินไปถึงซิตี้ฮอลล์ วันนี้มีละครมาถ่ายคนเล่นสเกตด้วย เอาละเว้ยเฮ้ย เผื่อได้ออกละครเกาหลีกะเค้าบ้าง ออกพวกข่าวมาเยอะละ (น่าดีใจตรงไหนเนี่ย) แต่ได้ข่าวเล่นไม่เป็น  เคยเล่นโรลเลอร์เบลดตอนเด็กๆนะ แต่นานมากละ จริงๆตอนนี้ก็ยังไม่แก่อ่า อิอิ เอาเป็นว่า ลองเล่นกันซักตั้ง ถุงมือไม่ได้เอาไป เลยต้องเสียตังค์เพิ่ม แต่ได้ผู้สนับสนุนใจดีคือ โอปป้าจุนอู ออกให้หมดเลย (แถมเลี้ยงโกโก้ตอนเลิกด้วย) เล่นไป ล้มไป เพราะมันมีรอยฝังที่พื้น พอเราสไลด์รองเท้าไป ก็ไปสะดุดรอย ก็เลยเสียหลักอ่ะ แต่ยืนได้ เดินได้ วิ่งช้าๆได้ ถอยหลังได้ แต่ล้มไปหลายทีเหมือนกัน จากเหตุผลที่บอก (ทำไมคนอื่นไม่ล้ม 5555 บ่งบอกว่า....) 4ทุ่มก็ปิดแล้ว ได้เล่นนิดเดียวเองอ่า แถมมือเหม็นมาก เพราะถุงมืออ่ะ ที่ล้างมือก็ไม่มี หรือมีแต่หาไม่เจอ เพราะห้องน้ำ เป็นแบบเคลื่อนที่ด้วยอ่ะ ไม่กล้าเข้า

ออกจากลานสเกต ไปหาอะไรอุ่นๆดื่มกัน เพราะออนนี่กลัวไม่สบาย  เจอสตาบั๊ก ไม่เอา ที่ไทยมี เดินไปเจอ แองเจิล ออนนี่บอก แบรนด์เกาหลี เอาเลย ร้านนี้แหละ สั่งโกโก้ร้อนไป อร่อยใช้ได้เลยอ่ะ กินแล้วไม่เมา ไม่เวียนหัว นั่งกินได้เรื่อยๆ แล้วก็คุยกันเรื่องสถานที่ เรื่องราคา เรื่องสินค้าอันนี้ๆซื้อที่ไหน ไปยังไง อะไรกันไป ได้เวลาดีเดย์ของออนนี่ 5 ทุ่ม เลยต้องแยกย้ายกันกลับ ตอนแรกโอปป้าจะมาส่ง แต่เกรงใจ ไกลเหอะ พี่ๆเลยบอกว่าเรากลับกันเองได้ ไม่ต้องห่วง ออนนี่เลยสบายใจ แล้วแยกกันกลับ

แถมเดินกลับได้แวะสกินพูดึ (สกินฟู้ด) อีกรอบ สาขาใหม่ เพิ่งเจอ ทั้งๆที่ร้านปิดแล้วด้วยนะ พนักงานกะลังเชคสต๊อกอยู่ แต่ขอเค้าเข้าไปดูหน่อย แล้วมันมีที่เราหามา 3-4 ร้าน เค้าเลยหยิบให้ แล้วคิดตังค์ให้อีก โฮฮฮฮ ขอบคุณค่ะ หนูจะได้ไม่ต้องเดินหาสาขาอื่นอีก

กลับมากันดึกเลยวันนี้ กลับมาหาข้อมูลของที่จะซื้อพรุ่งนี้ เล็ง ไอสเตชั่นที่บิ๊งแบงเป็นพรีเซนเตอร์ไว้ ราคากะคุณภาพใช้ได้เลย แพงดี เหอๆๆๆๆ ไว้ไปดูของจริงกัน

วันที่ 3 ---25th Feb

ยองเซน > โคแอกซ์ > อินซาดง

วันนี้เป้าหมายแรกของเราคือไปซื้อของอเล็กโทรนิค ที่ไอมอลล์ พี่เกวจะซื้อ mplayer เราก็อยากดู istation พอไปถึงระรานตามาก เหมือนพวกไอทีมอลล์บ้านเรา หรือ เซียรังสิตไงงั้น แต่เป็นพวกกล้องกะเอมพี สาม เอมพี 4 PMP นั่นเอง ราคาก็ใกล้เคียงกัน แต่ความมั่นใจนี่สิ บางร้านดูไก่กามากมาย จะซื้อดีไหมละตู เดินดูหลายร้านอยู่เหมือนกัน จนมาเจอร้านๆนึง ดูเข้าท่า โอปป้าคนขายดูใจดี คุยกันรู้เรื่อง (ได้ข่าวเค้าพูดเกาหลี อีนี่ดันฟังออกอีก ไปอยู่หลายวัน เริ่มชิน 555) คุยกันเป็นภาษาเกาหลี สามารถมากๆ ตอนคุยยังงงตัวเอง ทำไมกรูฟังเค้าออกวะ ว่าพูดว่าไร ประโยคยาวเป็นพรืด ทั้งๆที่ นับเลข เรายังนับไม่เป็นเลย เหอๆๆ เลิศมากค่ะ ทั้งถามสเปคเครื่อง ถามรุ่น ถามยี่ห้อ ความสามารถ ยี่ห้อนั้น ยี่ห้อนี้ รุ่นนั้นรุ่นนี้ เยอะมาก มีเปิดคอมดูกันจังๆเลย ต่อราคากันอีก ขอของแถมอะไรกันไป เกาหลีปนอังกฤษงูๆปลาๆ เราไม่ได้ซื้ออ่ะ เพราะรุ่นที่เมมน้อย (อาศัยถูก ไว้ก่อน) มีขายแต่ในเนท ที่ร้านจะเอาเมมเยอะมาขาย ก็แพงสิครับ ตังค์ไม่มีพอหรอก ยังอยากได้โคโลไนซ์กะเผื่อรองเท้าซักคู่นึง

ออกจากไอมอลล์ก็นั่งรถไฟต่อมาที่โคแอกซ์มอลล์ กะซื้อพวกของกิ๊ปช้อป เดินจนขาเปื่อย เจอแต่อาร์ทบ๊อกซ์ ไหนว่ามีเยอะแยะวะ งอลลล ชิส์ ซื้อาร์ทบ๊อกซ์อย่างไม่ลังเล เพราะกลัวหาไม่ได้อีก หยิบๆๆๆ จ่ายตังค์เลย เดินวนห้างอีก 9 ชั้นมั้ง หรือ 10 จำไม่ได้ ไม่เจออะไร เดินดูของกิน เค้กเอย ชอกโกแลตเอย สตรอเบอร์รี่เอย โหหห สวยมั่กๆ น่ากินทั้งนั้นเลย แต่เอาไว้ก่อนนะ

ต่อจากนั้น เราก็ไปหาซื้อของที่ระลึกที่อินซาดงกัน การมาที่นี่ ทำให้ได้ถ่ายรูปเยอะมากๆเลย ชอบๆๆๆ มาตั้งหลายวัน ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเลย ขี้เกียจหยิบกล้อง แต่ที่อินซาดง เดินไกล มีอะไรให้ถ่ายเยอะแยะ อิอิ

แป้งจี่เกาหลี ไม่รู้เรียกว่าไร ไม่กินด้วย แต่ 2 เจ้กิน ไม่รู้รสชาติเป็นไงแฮะ

เดินดูของ ถามร้านนั้นร้านนี้ ประเด็นที่ถามคือราคานั่นเอง อาจุมม่าพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ตอนจะเอาบอกตกลงราคานี้ พอให้คิดตังค์คิดอีกราคา เราก็ไม่เอาดิ เดินออกเลย มาเจอร้านออนนี่ พูดไทยได้เยอะมากๆ พูดไทยกะเราตลอด เราก็เรียกออนนี่ เท่าไร กี่บาท หมื่นห้า หมื่นเดียวนะ อะไรกันไป มันดี จริงๆออนนี่ก็ได้กำไรอยู่แล้วล่ะ แอบแพง เม้าท์ๆๆ แต่ว่าคุยรู้เรื่องไง เลยซื้อกันไป หมดไป เกือบ 60000 ได้ ซื้อไรนักก็ไม่รู้ ไร้สาระไก่กาค่อดๆ พวกตุ๊กตา พวงกุญแจ ชามข้าว ตะเกียบ ปญอ สิ้นดี (ว่าตัวเอง) ตอนนี้ก็เอามาเก็บ ยังไม่ได้ให้ใครเลย เหอๆๆๆ

มาที่นี่เกือบมืดแล้ว ซื้อของเหนื่อย เลยมาหาไรกินหน่อย เป็นชั้น 2 ร้านอาหารก็โออยู่  อยากกินไรร้อนๆ เลยสั่งพวกกิมจิจีแกมา กินกับข้าว อิ่มมากๆ รสชาติใช้ได้ คือตอนนี้กินไรก็ว่าดีใช้ได้หมดอ่ะ เพราะเจออีเลวร้ายอย่าง ชุงมูคิมบับไปแล้ว ไม่มีอะไรแย่กว่านั้นอีกแล้วล่ะ

วันนี้เริ่มมีการแพคกระเป๋านิดหน่อย แต่ยังไงก็ต้องเปิดกระเป๋าอยู่ดี แต่เตรียมไว้ก่อนดีก่า ของยิ่งเยอะๆอยู่ ซื้อซีดี เพียบเยยอ่า  ได้ข่าวว่านอนหลับคนแรก นอนดูเอฟโฟร์ หลับไปตอนไหนไม่รู้อ่า มาที่นี่ได้ดูเอฟโฟร์ทุกวันเลยชอบจริงๆ รีรันกันทั้งวันทั้งคืน จากที่แอนตี้ไม่ดูเลย พอไปเกาหลี บ้าเอฟโฟร์ไปแล้ว มีร้องไห้ตามด้วยอ่า ฉากเมื่อวันจันทร์ ที่ 23 อ่ะ แต่ไม่รู้ว่าของรีรันหรือฉายจริง งงไปหมดแล้ว รู้แต่ว่าแอบร้องไห้นิดนึง ฮืออออออ

(นอกเรื่องนิดนึง กลับมาไทยนี่กะลังตะบันโหลดอย่างบ้าคลั่ง จากที่เกลียดๆอีพระเอก ก็เริ่มมองมันเหมือนเจอร์รี่เข้าไปทุกที ชอบคาแรกเตอร์แบบนี้แหละ ใช่เลย จุนภาคญี่ปุ่น ไม่เหมือน 2 คนนี้เลย 2 คนนี้ใกล้เคียงกันมาก หน้าก็แอบเหมือน คล้ายๆด้วย ดูแล้วนึกถึงเต้าหมิงซื่อ หุหุหุ )

วันที่ 4 ---26th Feb

ได้เที่ยววันสุดท้ายแย้ววววว kyochon > lotte world > dongdaemun

วันนี้มีคิวด่วน จากที่ถามพี่บีกะพี่กริ๊งเรื่องปลาหมึกไป ก็มาเปลี่ยนแผนไป ร้านไก่ของอิแจ คือ kyochon เราไปที่คังนัม ตอนที่เดินหาร้านนั้น เจอร้านขายของเครื่องเขียน รีบเข้าไปดู แล้ว แล้ว เราก็ได้เจอ แมวหัวกลม อย่างที่อยากได้ เต็มไปหมดเลยยยยยยยยย ร้านยังไม่เปิดดีเลยด้วยซ้ำกำลังทำความสะอาดอยู่ ฝุ่นเยอะมากๆ แต่มิอาจขวางกั้น ความอยากซื้อของเราได้ ฮิ้ววววววววววว หยิบแมวมาเต็มมือเลย ได้จ่ายเงินแต่เช้า

หลังจากเสียเงินกันไปแล้ว เราก็วกกลับเข้ามาที่จุดประสงค์หลัก คือไก่อิแจ กว่าจะเจอร้าน ได้คุยกะคนเกาหลีเยอะมาก โดยเฉพาะหนุ่มๆ หล่อใช้ได้เลย 5555แถมเก่งอังกฤษกันด้วย บอกทางอย่างดีเลย ว้าววววววว

ร้านไก่อิแจดูดีเลยล่ะ ขายไก่อย่างเดียว เมนูที่เอามาให้ดู มีอยู่ 3 หน้า ไก่ ไก่ แล้วก็ ของกินเล่น สั่งไก่ที่คิดว่าเผ็ดไป ก็คิดว่าคงเหมือนต้มที่ออนนี่พาไปกินแน่ๆ ที่ว่าเผ็ดๆน่ะ แต่มาถึง ไม่มีความเผ็ดเลย รอสักพักก็ได้ของกินเล่นมาเคี้ยวไปพลาง แล้วไก่ก็มา หน้าตาใช้ได้เลย มีหัวไชเท้าดองเป็บเครื่องเคียง พอเอาไก่เข้าปากเท่านั้นแหละ โอ้วววว เผ็ดไปถึงปอด (เผ็ดยังไงเนี่ย 555) คือเผ็ดของจริงเลยฮะ งืออออออ เผ็ดได้อีก แต่อร่อยมาก แจจุงลิ้นใช้ได้เลยอ่ะ ไม่ใช่ลิ้นจระเข้ เผ็ดก็เผ็ด อร่อยก็อร่อย กินกันมันเลย

กินเสร็จ เราก็มุ่งหน้าไปยังเป้าหมายต่อไป นั่นคือ ลอตเต้เวิลด์ จริงๆที่นี่หาของเล่นอย่างเดียวเลย คนเยอะมากกกกกกกกก ไปเครื่องเล่นอะไรก็แถวยาวทั้งนั้น อย่างแรกที่เล่น (จะว่าเล่นก็ไม่ได้ เข้าไปดูละกัน) คือ ดูหนัง 3 มิติอะไรนี่แหละ ตื่นเต้นดี แต่มันแป๊บเดียวอ่ะ ยังสนุกอยู่เลย จำไม่ค่อยได้แล้วว่าเล่นไรไปมั่ง แต่ไอที่อยากเล่นก็ได้เล่นแล้วนะ อย่าง French อ่ะ ตีลังกา 450 องศา ตอนแรกก็งงว่าจะตียังไง เกินวงกลมอีก แต่พอเอาเข้าจริง  หนูเข้าใจแล้วค่ะ หัวใจจะวาย คอจะหัก มันมากกกกกกกก วันนี้เลยปล่อยไปกับลอตเต้เวิลด์จนปิดห้างเลย

ทางเข้าลอตเต้ สวยมั่กๆ

ม้าหมุนในฝัน โรแมนติกมากๆ คิดถึง ซองจูโอปป้า

แล้วก็ไปทงแดมุน ตามที่เข้าใจ ทงแดมุนน่าจะเป็นตลาดกลางคืน ขายของเยอะๆ แต่พอไปถึง ทำไมมันเงียบผิดปกติ หรือว่าไปผิดที่ แต่ก็เจอประตูทงแดมุนนะ ไม่เข้าใจเหมือนกัน คือไปทงแดมุน ได้ของกลับมาคือ ถึงเท้าที่ใส่อยู่แบบนุ่ม คู่ละ 1000 วอน และ ถุงเท้าลายการ์ตูน 3 คู่ 2000 วอน ถูกดี ซื้อบิ๊กแบงมา 5 เลย แล้วก็ จีฮู BOF มาอีก 1 คู่

ที่ฮาๆ ที่นี่คือ ตอนที่พี่เกวซื้อเสื้อกันหนาว ร้านข้างๆเปิดเพลงบิ๊กแบง ไอนุ่นก็ร้องได้เดะครับ คนขายก็ถามว่ารู้จักบิ๊กแบงด้วยหรอ ก็บอกว่า เป็นบิ๊กแบงแพน (เค้าเรียกแฟน ว่าแพนกันน่ะ คนเกาหลี) เค้าก็ ถามจิงอ่ะ มาจากประเทศไร ก็บอกไป แทกุก เค้าก็ถามต่อ ชอบใคร แทยังงี่ ทาบิ ก็บอกว่า จีดราก้อน จียงง่า เค้าก็ ร้อง อาาา เราเลยบอก บิวตี้ฟูล เค้าก็หัวเราะ 555 แถมมีเหน็บว่า บิ๊กแบงมีแต่นูน่าแฟน  รู้ได้ไงวะว่าเป็นนูน่า เหอๆๆ จริงๆจะบอกว่า เป็นแคสนะ แต่ชอบ จียงเฉยๆ 555555

กลับมาถึงห้อง เก็บกระเป๋า กันทั้งคืนเลย กว่าจะแพกนมเสร็จ ซื้อนมกล้วยกลับบ้านด้วย หากล่อง หาอุปกรณ์กันใหญ่ เซฟนมให้ได้มากที่สุด

วันสุดท้าย ---27th Feb

วันสุดท้ายในเกาหลี นอกจากเก็บของกันแล้ว มีภารกิจสุดท้าย คือหาโคโลไนซ์ ออกไปเดินหาที่เมียงดง แต่จำร้านที่เจอตอนออนนี่จะพาไปกินข้าวไม่เจอ เดินหาจนหอบเลย ถาม information เค้าก็ไม่รู้ร้าน แต่เค้าเคยเห็นแถวๆนี้ ก็ไปตามที่เค้าบอก ก็ไม่เจออีก เดินหานานมาก จนมาเจออีกร้านนึงขายโคโลไนซ์  แต่ทุกอย่าง หมด หมด แล้วก็ หมด พอถามว่ามีร้านอื่นไหม ร้านอื่นจะมีไหม เค้าก็บอกว่า  same style same color ที่ร้านอื่นก็ขายแบบเดียวกัน เลยเลิกหา ตัดใจซะ ว่าจะซื้อกลับมาอีกซักตัว งือๆๆๆๆ

เจอจุงจุง เยอะมากกกกก

พอมาที่ที่พัก ไปดิวตี้ฟรีกันอีก เพราะไหนๆก็มาแล้ว ยังไม่เจอทงบังเลย ไปตามหาดิวตี้ฟรี ที่ออนนี่พาไปซิตี้ฮอลล์คืนนั้น กว่าจะเจอ เล่นเอาเหนื่อย เวลาก็ใกล้เข้ามาทุกที ได้แต่ถ่ายรูปมานิดหน่อย ไม่ได้ขึ้นไปช้อป

ต้องรีบมาเอากระเป๋า เดินทางไปสนามบินกัน หวุดหวิดๆ หลับจนมาถึงหน้าสนามบินเลย ตื่นตอนรถจอด พอหันมองหน้าต่าง อ้าว ถึง สนามบินแล้วนี่นา รีบลงมาเอากระเป๋า แล้วก็เข้าไป เชคอินกัน มีเวลาช้อปในเกทอีก ประมาณ 20 นาที ได้ ได้ของมาอีกเพียบ กระเป๋าฟีบกันเลยทีเดียว

และเครื่องก็ทะยานขึ้นสู่น่านฟ้าเกาหลี มุ่งหน้าสู่กรุงไทเป แวะไทเป ประมาณ ครึ่งชั่วโมง ถึงได้กลับแบงคอกกัน อย่างปลอดภัย

น่านฟ้าเกาหลี แล้วเจอกันอีกน้า

 ใครยังไม่ได้อ่านภาค 1 ก็เชิญได้เลยนะจ๊ะ  ตะลุยกรุงโซลกับคอนมิโรติก ภาค1

 -ทริปนี้ ต้องขอบคุณ พี่สาวใจดี 2 คน พี่แนนกับพี่เกว ที่ช่วยเหลือน้องได้ไปบ้านเกิดสามี (กล้าพูดดดดด)

-ขอบคุณ อัปปา กะออมม่า ที่ให้ไป ตั้ง 8 วัน อิอิ

-ขอบคุณทงบังชินกิ แจจุง ยุนโฮ ยูชอน จุนซู ชางมิน ถ้าไม่มีคอนมิโรติก ก็คงไม่มีโอกาสได้ไปเกาหลีครั้งนี้

-ขอบคุณผู้ชายที่ชื่อคิมแจจุง ที่มอบความสุขและรอยยิ้มให้กับเรามาตลอด โคมอวอ และเป็นคนที่ทำให้เราได้เดินทางไปต่างประเทศ มา 2 ประเทศละ 555 เพราะคุณคนเดียว (จริงๆ) ถ้าไม่ได้ชอบแจจุง คงไม่ได้เดินทางไปต่างประเทศยังงี้หรอก